#سلطان_پارت_611
نفس که از صدای فریاد سلطان تمام وجودش به لرزه افتاده بود خواست مطیع باشد اما همینکه نگاهش به چشمان سلطانش افتاد قلبش لرزید به ناگاه حسادتی زنانه تمام وجودش را فرا گرفت.
فکر اینکه سلطانش متعلق به یک زن دیگر هم هست او را به مرض دیوانگی می کشاند.
با حرص دستان مشت شده اش را تخت سینه ی سفت و عضلانی سلطان زد.
سلطان خشمگین از این کار نفس دستانش را از روی بازو هایش پایین کشید.
نفس با آزاد شدن دستش به سرعت از روی زمین و از کنار سلطان بلند شد.
سیاوش که مقابل آن ها ایستاده بود با دیدن صورت رنگ پریده ی نفس به سمتش قدم برداشت.
دستش را به سمت بازویش برد و محکم چنگ زد و با یک حرکت ناگهانی او را به سمت آغوشش کشید.
نفس که خود را درمانده و بی پناه می دید دیگر نای اینکه خودش را از آغوش سیاوش بیرون بکشد نداشت .
سیاوش برادرانه نفس را میان بازوهای قطورش می فشرد و بوسه ای به روی مو هایش زد و زمزمه کرد:
_داری خودت رو از بین می بری نفس ،آروم باش دختر جون.
سلطان کلافه از روی زمین بلند شد سرش را زیر انداخت دیگر توان تماشای صورت ناراحت و چشمان بارانی نفسش را نداشت مخصوصا درآغوش مرد دیگری هرچند که برادرش باشد.
نفسش یاریش نمی کرد ریه هایش به سوزش افتاده بودن اما چیزی بروز نداد فقط دستش را آرام روی قفسه ی سینه اش گذاشت و با اخم هینی که خیره به زمین بود گفت:
_تو الان اعصبانی ،من هرچی که بگم باور نمی کنی، هر موقعه که آروم شدی آماده ام که برات توضیح بدم.
نفس حینی که سرش را روی سینه ی سیاوش می فشرد با بغض نجوا کرد:
romangram.com | @romangram_com