رمان سلطان

#سلطان_پارت_592


دستش را روی ساعد سلطان گذاشت.

_یه لحظه نگام کن.

سلطان نفسش را عمیق بیرون داد و بدون کوچک ترین تغییری در حالتش لب زد：

_دستت رو بردار،برو بیرون چرا به حرفم گوش نمی دی؟!

_امیر تا نگام نکنی نمی رم.

سلطان از این همه سماجت نفس به خشم آمد دستش را از روی چشمانش برداشت و با حرص درجا سر جایش نشست،اما...

به یک باره خشکش زد،دل عاشقش در میان سینه ی مردانه و پراز دردش دیوانه وار شروع به تپیدن کرد.

بی اراده دستش را پیش برد و پنجه ی مردانه اش را روی بازوی عریان و سفید نفس گذاشت.

آب دهانش را به سختی قورت داد.

چشمان مخمورش را ریز کرد و با صدای دورگه لب زد：

_مگه داری می ری عروسی؟!این چه وضع لباس پوشیدنه.

اصلا معلوم هست چکار می کنی؟!

نفس لبخند شیرینی زد و همان طور که خیره بود به چشمان جذاب سلطانش،به سمتش هجوم برد و لبان داغش را محکم وبا عشق روی لبان مردانه ی سلطان فشار داد،طوری که قبل از آنکه سلطان بتواند واکنشی انجام دهد به پشت روی تخت افتاد.

با عشق برای اولین بار مردی را می بوسید که همه ی دارو ندارش شده بود.

romangram.com | @romangram_com