#سلطان_پارت_565
به زور خودم رو به سمت کمد لباسام کشوندم.
یه مانتوی ساده ی مشکی برداشتم .
خم شدم کشو رو بیرون کشیدم و یک شال سبز رنگ بیرون کشیدم انقدر حالم بد بود و اضطراب داشتم که اصلا به رنگ شال یا مانتوم اهمیتی ندادم.
مانتوم رو تنم کردم و بدون اینکه دکمه هام رو ببندم شالم رو انداختم روی سرم و از اتاق خارج شدم.
نگاهی به اطرافم انداختم،کسی نبودش دراتاق سلطانم باز بود،حتما رفته بیرون،سامیارم که زندانیه فقط می مونه طاها،خدا کنه تو حیاط نباشه.
هینی که با ترس و اضطراب به اطرافم نگاه می کردم پله هارو دوتا یکی پایین دوییدم.
به سمت در ساختمون قدم برداشتم، دستم رو روی دستگیره مشت کردم و در رو به سمت خودم کشیدم و خیلی سریع از درگاه خارج شدم.
در رو پشت سرم بستم و به سمت پله ها دویدم رو اولین پله بودم که با دیدن سلطان یک لحظه قلبم از حرکت ایستاد.
ایستادم،نفس نفس می زدم،سلطان همین طور که خیره بود بهم یک تای ابروش رو با تعجب بالا انداخت و به سمتم اومد.
خدایا حالا جوابش رو چی بدم،بهم گفته بود از اتاقم بیرون نرم.
ضربان قلبم که بی مهابا به سینه ام کوبیده می شد.
چند لحظه چشم هام رو بستم و با دویا سه تا نفس عمیق کمی آرام گرفتم.
اما همین که پلک زدم ،نگاهم رو دوتا چشم جدی و مشکی افتاد،ترسیدم.
اصلا متوجه ی پله ها نبودم که پام از لبه ی پله لیز خورد و جیغ بلندم همراه شد با معلق شدنم روی هوا..
romangram.com | @romangram_com