رمان سایه

#سایه_پارت_637

صدای هق هق گریه مادرش اعصابش را تحریک می کرد واو تحمل گریستنش را نداشت از جا برخاست واز اتاقش خارج شد مادرش در اتاق پدر بود. به طرفش رفت ومهربانانه سرش را به آغوش گرفت ولحظه ای هردوبرای یک درد مشترک گریستند

******

با تقه ای که به در خورد کتاب در دستش را کناری نهاد وآرام گفت :

-بیا تو !

در روی پاشنه چرخید ونازنین با لبخند زیبایی برلب در چهر چوب در ظاهر شد وگفت :

-حوصله مو داری ؟

با دیدنش ذوق زده از جا برخاست وکتاب در دستش را به گوشه ای پرت کرد و به سمتش رفت ،او رامحکم وعاشقانه به آغوش کشید وگفت :

- مگه می تونم نداشته باشم

چقدر دلتنگش بود چقدر برای رنجاندن این اسوه مهر ودوستی از خودش بیزار بود

نازنین هم او را محکم به خود چسباند و بغض الود گفت :

-سایه نمی دونی چقد دلتنگت بودم

با گریه گفت :

-خواهش می کنم نازی منو ببخش، می دونم با رفتارم دلتو شکستم

نازنین موهای نرمش را نوازش کرد وبا محبت گفت :

-این حرفو نزن ،تو عزیز دلمی چطور می تونم ازت ناراحت بشم

حلقه محکم شده آغوشش را باز کرد ودست نازنین را در دست گرفت و روی لبه تخت نشاند وگفت :

-بیا بشینیم ،..... بگو از دانشگاه چه خبر؟

با لحن محزونی گفت :

-تو که نباشی خیلی سوت وکوره همش حس می کنم یه چیزخیلی مهمو گم کردم

آهی از عمق وجود کشید وگفت :

-هیچ وقت فکر نمی کردم تو این بازی احمقانه مهمترین هدف زندگیمو هم از دست بدم


romangram.com | @romangram_com