رمان سایه

#سایه_پارت_631

با لبخندی تلخ لرزش چانه اش نیست ونابود گردید اما بغض همچنان همخانه گلویش بود

-بیچاره هر روز سراغتو می گیره ؛بعد اون روز که کتابها رو از پنجره ریختی بیرون وگفتی دیگه نمی خوای ببینیش هر روز میاد پیش مامان وجرات نزدیک شدن به اتاقتو نداره

-دلم براش تنگ شده و می خوام ببینمش

با فرو دادن غذای در دهانش بغض بیتوطه کرده در گلو را کمی به عقب راند

-باشه هر وقت اومد بهش می گم بیاد پیشت

درحالی که آشفته با غذایش بازی می کرد با لحن گرفته ای دوباره گفت :

-سایه !یه چیزی بپرسم

-بپرس !

-حالا که حالت خوب شده برمی گردی خونتون

با مهربانی به او نگاهی انداخت هنوز خیلی زود بود که خانواده اش از تصمیمش باخبر شوند پس ناچارا" گفت :

-چرا؟.... از دستم خسته شدی!

بازهم بغض عقب گرد کرده با سماجت به جایش برگشت .سرش را به حالت نفی چند بار تکان داد وبغض آلود گفت :

-نه !......با اینکه آرمین تو این چند وقته خیلی اذیت شده اما اگه تو هم بری من واقعا تنها می شم

با محبت گفت :

-فعلا که اینجام واصلا قصد رفتنم ندارم ؛حالا غذاتو بخور که از دهن می افته

هر دو در سکوت غذایشان را خوردند .تمام که شد سایه سینی را برداشت وگفت :

-تو اوردی ومن می برم ؛خیلی منصفم نه !

ساغر ازاین تغییر روحیه شادمان لبخندی زد وگفت :

-همیشه دلم می خواد اینجوری ببینمت ،از سایه عصبی وخاموش بدم میاد

آهی از عمق وجود کشید وگفت :

-دارم سعی می کنم همون سایه قبل بشم ؛اینو بهت قول می دم


romangram.com | @romangram_com