#کوچ_پارت_153
رکسان هم وارد مغازه شد و با خانوم اقبالي سلام و احوالپرسي کرد. با لحن جدي بهش گفتم: تشريف داشته باشيد، الان ميام.
منتظر به خانوم اقبالي نگاه کردم که گفت: دو هفته پيش از آقا فرشاد يه کرم نرم کننده خريدم، اسمش يادم نيست ولي رنگش صورتي بود.
- بله. مي دونم چيه.
- يه دونه ديگه مي خواستم بي زحمت.
- چشم.
خواستم سمت وسيله هاي بهداشتي برم که نزديک بود پام بره تو کيک. زير خنده زدم. خانوم اقبالي گفت: چيزي شده؟
- نه نه، الان ميارم.
يه بسته نشونش دادم و گفتم: از اين ها ديگه؟
- نه. اون که گل بهيه!
بسته رو نگاه کردم. گل بهي چيه ديگه؟ صورتي هم با صورتي فرق داره؟! يکي ديگه نشون دادم: اين؟
- بله. خودشه.
موقع برگشت، رکسان گفت: مي خواييد من بعداً مزاحم بشم؟
- نه... کيف همين جاست.
بسته کرم رو داخل نايلون گذاشتم و تحويل دادم. بعد کيف رکسان رو از زير ميز بلند کردم و به طرفش گرفتم. ازم گرفت. حس کردم مي خواد بره، دسته ي کيف رو نگه داشتم تا تعارف هاي هميشگي رو با خانوم اقبالي رد و بدل کنيم. کيف رو کشيد. محکم تر نگه داشتم و پول رو گرفتم. خانوم اقبالي با نگاه مشکوکي به من و بعد رکسان و بعد کيفي که از هر دو طرف کشيده مي شد، بيرون رفت.
romangram.com | @romangram_com