#آدم_میشوم_اگر_تو_حوای_من_باشی_پارت_726
بغضم شدید تر شد...زیرلب باشه ای گفتم و دنبالش کشیدم شدم.ناخواسته یاد عماد افتادم عماد که نمیتونه پدرشو بفروشه! میتونه؟ صد در
صد نمیتونه!
*
ازاد در جلوی ماشینش رو باز کرد و اشاره کرد سوار شم،هنوز تو شوک خبری بودم که بهم رسیده بود.سرمو به شیشه تکون دادم و
نگاهمو به خیابون دوختم،ازاد سوار شد و استارت زد.مثل همیشه دستش نشست رو رونم و گفت:
_گفتی ناهار خوردی؟
همونطوری که از پنجره به بیرون خیره بودم گفتم:
_گرسنه نیستم.
اروم رونمو نوازش کرد و گفت:
_مرگ حقه ناراحت نباش جوجوی من.
با بغض گفتم:
_میدونم ولی بازم ناراحتم کاش میشد....
ادامه حرفمو خوردم و به این فکر کردم کاش میشد چی؟کاش میشد مامان زنده میشد و باهم ازدواج میکردن؟!از فکری که به ذهنم زد
خنده ام گرفت.با شکل گیری تصویر بابا تو ذهنم به خودم لعنت فرستادم من چجور دختریم که همچین فکری میکنم! منکه هنوز اون نامه
هارو تا اخر نخوندم تا بدونم اخر داستانشون چجوری به پایان میرسه!با توقف ماشین زودتر از ازاد پیاده شدم،متوجه شدم که اومدیم
شرکت.متعجب گفتم:
_منو میرسوندی خونه خب!
اومد سمتم و دستمو گرفت،زیرگوشم گفت:
_پیش خودم باشی خیالم جمع تره نمیخوام تنها باشی.
دیگه چیزی نگفتم و باهاش همراه شدم با رسیدن به میز منشی اشاره کرد که من برم اتاقش.لحظه اخر صداش رو شنیدم که به منشیش
گفت زنگ بزنه ناهار برامون سفارش بده.از این نگران بودنش نسبت بهم اروم خندیدممیدونستم خودش ناهار خورده و از وقت ناهار
خیلی وقته گذشته ولی بازم به فکر من بود!در اتاقشو باز کردم و کیفمو پرت کردم سمت کاناپه.خودمم رو یه کاناپه نشستم و سرمو به
پشت کاناپه تکیه زدم.بعد از چند دقیقه در باز شد و ازاد وارد شد،اومد پشت سرم و دستشو نوازش وار گذاشت رو شونه هام،همونجوری
romangram.com | @romangram_com