#صد_و_هشتاد_درجه_پارت_94
هرچی که بود به رهی ربطی نداشت. رهی همین قدر می دونست که رقیبش توی به دست آوردن ارثیه ی لیلیه.
گلسا کمدشو زیر و رو کرد. خوشحال بود که سایز کمرش یک سال و خرده ایه که عوض نشده و هنوز لباس های قدیمی اشو داشت. لباسایی که وقتی وضعشون خوب بود داشت. یه مانتوی آبی پررنگ که لبه هاش طرح سنتی داشت با شال آبی که مهره به ریشه هاش آویزون بود برداشت. رادیو رو روشن کرد.
صدای شاد و بشاش مجری اومد:
-ســَلام به همه ی شنونده های عزیز...صبح ماه دوم بهاری تون به خیر!
گلسا هم با سرخوشی جوابشو داد:
-سلام صبح بـه خـیـــــــر!
همیشه با ذوق جواب گوینده های رادیو و تلویزیون رو می داد. حتی وقتی بچه بود ... و با سرویس می رفت مدرسه،صندلی جلو ماشین می نشست و جواب صبح به خیر گوینده ها رو می داد.
براش هیچ وقت مهم نبود که دوستاش فکر می کنن دیوونه ست یا زیر زیرکی بهش می خندیدن. یا راننده سرویس اش چپ چپ نگاهش می کرد.
یه روزنامه باطله برداشت و تابلویی رو که پریروز قاب گرفته بود رو وسطش گذاشت. یه روزنامه دیگه هم روش گذاشت و چسب زد که تا وقتی برسه گالری ضربه نبینه. آرایش هم کرد. همیشه آرایش هاش ملایم بود. دلیلی نداشت که زیاد به خودش برسه. از نوجوونی اش به سادگی عادت کرده بود.
کوله پشتی اش رو برداشت و تابلو رو هم زیر بغلش زد و از اتاقک موش کوری اش اومد بیرون.
سمت خونه ی لیلی رفت. کلیدش رو از توی جیبش درآورد و توی قفل در انداخت. در با صدای تیک آرومی باز شد و رفت تو. تابلو رو به نرده های پله تکیه داد و کوله اش رو هم همون گوشه گذاشت. توی آشپزخونه رفت و در یخچال رو باز کرد. بسته ی پنیر رو درآورد و روی اپن گذاشت. با چاقو یه برش برداشت و گذاشت توی دهنش.
همش دروغه! همش می گن پنیر خالی آدم و خنگ می کنه. گلسا هیچم خنگ نبود. عاشق پنیر خالی هم بود. مامانش همیشه به خاطر این موضوع دعواش می کرد ولی گلسا بازم یواشکی دور از چشم مامانش پنیر می خورد. زیرلب آهنگ زمزمه می کرد:
-یه صبح دیگه...
یه صدایی توی گوشم می گه...
ثانیه های تو داره میره
امروز و زندگی کن فردا دیگه دیره
نم نم بارون می زنه به کوچه و خیابون
یکی می خنده یکی غمگینه زندگی اینه
همه ی قشنگیش همینه
رهی آستین هاشو تا آرنج زد بالا و دکمه شو بست. توی آینه به خودش نگاه کرد. زیرلب زمزمه کرد:
-بازم یه روز خسته کننده ... مثل بقیه روزا ... بزن برو ...
romangram.com | @romangram_com